Rzepka

Autor: Julian Tuwim

Streszczenie

Wiersz opowiada o dziadku, który zasadził rzepkę i chce ją wyrwać, gdy urośnie. Sam nie daje rady, więc po kolei woła kolejne osoby i zwierzęta: babcię, wnuczka, psa, kota, kurczaka i innych. Wszyscy ustawiają się w długim łańcuchu i wspólnie ciągną rzepkę, aż w końcu udaje im się ją wyciągnąć — a cała gromada przewraca się przy tym na ziemię. Wiersz pokazuje w zabawny sposób, że współpraca i wspólny wysiłek mogą pokonać nawet duży problem.

Tresc bajki

Zasadził dziadek rzepkę w ogrodzie,
Chodził tę rzepkę oglądać co dzień.
Wyrosła rzepka jędrna i krzepka,
Schrupać by rzepkę z kawałkiem chlebka!

Więc ciągnie rzepkę dziadek niebożę,
Ciągnie i ciągnie, wyciągnąć nie może.
Zawołał babcię — babcia pomogła,
Ciągną rzepkę oboje z trudem.

A że we dwoje nie dali rady,
Zawołali zaraz wnuczka do rady.
Przyszedł wnuczek, babci pomógł,
Babcia dziadkowi, dziadek rzepce.

Ciągną i ciągną — lecz bez efektu!
Więc wnuczek woła pieska z impetu.
Przybiegł piesek, pociągnął wnuczka,
Wnuczek babcię, babcia dziadka.

A dziadek rzepkę — ciągną z ochotą,
Lecz dalej ani drgnie! Więc wołają kota.
Przyszedł kotek, pomógł pieskowi,
Piesek wnuczkowi, wnuczek babci.

Babcia dziadkowi, dziadek rzepce,
Ciągną i ciągną, zmagają się wciąż.
Aż kotka zawołał jeszcze kurczak mały,
Żeby pomogli rzepkę wyrwać cały.

Przyleciał kurczak, pomógł kotkowi,
Kotek pieskowi, piesek wnuczkowi,
Wnuczek babci, babcia dziadkowi,
A dziadek rzepce — ciągną ze wszystkich sił!

Ciągną i ciągną, z trudem niemałym,
Aż w końcu… rach! — rzepkę wyrwali!
Upadli wszyscy, jak długie ciała,
A rzepka w trawie cichutko leżała.

Akcje

Autor

Komentarze

Brak komentarzy. Badz pierwszy i podziel sie swoja opinia!

Dodaj komentarz

Może zawierać litery, cyfry, spacje, myślniki i podkreślenia (2-100 znaków)
Minimum 10 znaków, maksimum 1000 znaków